Martwy ciąg ze sztangą heksagonalną (trap bar): dla kogo będzie lepszy niż klasyczna sztanga

Jeśli klasyczny martwy ciąg ze sztangą prostą powoduje, że szybko tracisz pozycję, czujesz nadmierne napięcie w odcinku lędźwiowym albo nie potrafisz wygodnie ustawić barków nad ciężarem, sztanga heksagonalna może rozwiązać część problemu. Nie jest jednak automatycznie „bezpieczniejszą wersją martwego ciągu” dla każdego. Zmienia geometrię ruchu, udział poszczególnych grup mięśniowych i wymagania techniczne. ^[1]

Najważniejsze pytanie nie brzmi więc: czy trap bar jest lepszy od klasycznej sztangi? Trafniejsze pytanie to: dla kogo i w jakim celu martwy ciąg ze sztangą heksagonalną będzie lepszym wyborem? Odpowiedź zależy od budowy ciała, historii bólu, mobilności, celu treningowego oraz tego, czy liczy się dla ciebie wynik w konkretnym boju, rozwój siły ogólnej, hipertrofia czy transfer do sprintu i skoku.

Różnice w biomechanice: środek ciężkości, chwyt i rozkład sił

Osiowe położenie ciężaru względem tułowia

W klasycznym martwym ciągu sztanga znajduje się przed nogami. Zawodnik musi pochylić tułów i utrzymać gryf blisko piszczeli, a następnie prowadzić go możliwie blisko ciała przez cały zakres ruchu. Nawet niewielkie odsunięcie sztangi do przodu zwiększa ramię dźwigni między ciężarem a stawami biodrowymi oraz kręgosłupem. Im większa odległość, tym większy moment siły, któremu muszą przeciwdziałać prostowniki grzbietu i mięśnie stabilizujące tułów. ^[2]

W martwym ciągu trap bar ćwiczący stoi wewnątrz ramy, a obciążenie znajduje się po bokach ciała. Środek ciężkości układu jest więc znacznie bliżej osi tułowia i bioder. Nie oznacza to, że plecy przestają pracować ani że kręgosłup nie jest obciążony. Oznacza natomiast, że przy porównywalnym ciężarze łatwiej utrzymać bardziej pionową pozycję i ograniczyć moment zginający działający na tułów.

To podstawowa przyczyna, dla której wiele osób odbiera trap bar jako ruch bardziej naturalny. Nie trzeba „omijać kolan” sztangą znajdującą się przed ciałem. Można mocniej odepchnąć podłoże stopami, a dłonie pozostają po bokach. Ruch przypomina połączenie przysiadu i martwego ciągu, choć jego dokładny charakter zależy od wysokości uchwytów, ustawienia stóp i proporcji długości kończyn.

Rola chwytu neutralnego dla obręczy barkowej

Klasyczny martwy ciąg wykonuje się najczęściej nachwytem, chwytem mieszanym albo chwytem zamkowym. Każda opcja ma konsekwencje. Nachwyt może ograniczać ciężar przez zmęczenie przedramion, chwyt mieszany ułatwia utrzymanie sztangi, ale wprowadza asymetrię rotacyjną, a chwyt zamkowy bywa skuteczny, lecz nie dla każdego jest komfortowy.

Sztanga heksagonalna zazwyczaj oferuje chwyt neutralny, czyli dłonie skierowane do siebie. To ustawienie zmniejsza potrzebę rotowania ramion i może być łagodniejsze dla barków, łokci oraz nadgarstków. Obie ręce wykonują tę samą pracę, dlatego odpada część kompensacji typowych dla chwytu mieszanego. Nie ma też ryzyka, że jedna ręka będzie ustawiona w supinacji, co przy nieprawidłowej technice może zwiększać obciążenie bicepsa tej strony.

Chwyt neutralny nie rozwiązuje jednak wszystkich problemów. Jeśli ktoś ma ograniczoną ruchomość barków, ból dłoni albo zbyt słaby chwyt, trap bar nadal może być wymagający. Co więcej, szerokość uchwytów jest narzucona przez konstrukcję sprzętu. Nie zawsze da się ustawić dłonie dokładnie tak, jak w klasycznej sztandze.

Co pomiary biomechaniczne mówią o ramieniu dźwigni?

Badania biomechaniczne porównujące martwy ciąg ze sztangą prostą i trap barem wskazują na typowy kierunek zmian: przy sztandze heksagonalnej tułów jest zwykle bardziej wyprostowany, a moment zginający w odcinku lędźwiowym może być mniejszy. Jednocześnie większy udział w generowaniu siły mogą mieć kolana i mięśnie czworogłowe ud. Nie jest to jednak stała wartość niezależna od techniki. ^[3]

Co wiemy? Położenie ciężaru względem ciała zmienia długość ramion dźwigni, a tym samym sposób rozdzielenia pracy między stawy. Czego nie wiemy bez analizy konkretnej osoby? Nie da się na podstawie samego rodzaju sztangi przewidzieć, jak dokładnie rozłoży się obciążenie u każdego ćwiczącego. Dwie osoby używające tego samego trap bara mogą wykonać zupełnie różne ruchy: jedna zrobi bardziej przysiad, druga niemal klasyczny hip hinge.

Na moment zginający wpływają między innymi długość kości udowych, długość tułowia, mobilność stawu skokowego, wysokość uchwytów, głębokość pozycji startowej i sposób inicjowania ruchu. Dlatego stwierdzenie, że trap bar „odciąża plecy”, powinno być rozumiane jako tendencja biomechaniczna, a nie gwarancja braku obciążenia.

Dlaczego klasyczna sztanga wymaga większej kontroli toru?

W klasycznym martwym ciągu sztanga musi poruszać się po torze blisko nóg, ale nie może uderzać w kolana. Wymaga to precyzyjnej koordynacji między ruchem kolan, bioder i tułowia. Gdy kolana przesuną się za bardzo do przodu, sztanga będzie musiała je ominąć. Gdy biodra zostaną zbyt wysoko, ćwiczenie stanie się niemal wyłącznie ruchem zawiasowym z dużym pochyleniem tułowia.

W trap barze problem omijania kolan praktycznie znika, ponieważ ciężar znajduje się po bokach. Początkujący może łatwiej skupić się na napięciu brzucha, odepchnięciu podłogi i zakończeniu ruchu wyprostem bioder. To skraca krzywą nauki, ale nie zwalnia z nauki kontroli tułowia. Zbyt szybkie szarpnięcie z podłogi nadal może spowodować utratę neutralnej pozycji kręgosłupa.

Porównanie wariantów: trap bar deadlift a klasyczny martwy ciąg

Zaangażowanie poszczególnych grup mięśniowych

Martwy ciąg klasyczny zwykle mocniej akcentuje tylną taśmę: mięśnie pośladkowe, kulszowo-goleniowe oraz prostowniki grzbietu. Wynika to z większego pochylenia tułowia i bardziej wyraźnego charakteru hip hinge, czyli zgięcia w stawie biodrowym przy względnie ograniczonym ugięciu kolan. Nie oznacza to, że czworogłowe uda nie pracują. Ich udział jest realny, szczególnie w oderwaniu sztangi od podłoża, ale przeciętnie mniejszy niż w wielu wariantach trap bara.

Trap bar pozwala zazwyczaj na większe ugięcie kolan i bardziej pionowy tułów. Z tego powodu mięśnie czworogłowe mogą otrzymać większy bodziec. Pośladki nadal wykonują znaczną pracę, zwłaszcza w końcowej fazie wyprostu bioder, ale ruch może być mniej selektywny dla tylnej taśmy niż klasyczny martwy ciąg wykonywany z podobną pozycją bioder.

Prostowniki grzbietu stabilizują kręgosłup w obu wariantach. W trap barze ich zadaniem często jest utrzymanie tułowia w bardziej pionowej pozycji, podczas gdy w klasycznym martwym ciągu muszą przeciwdziałać większemu momentowi zginającemu. Mniejsze wymaganie mechaniczne nie oznacza braku pracy. Oznacza zmianę jej charakteru i zwykle mniejszy udział w ograniczaniu wyniku.

Hybrydowa natura ruchu: między martwym ciągiem a przysiadem

Trap bar deadlift bywa nazywany hybrydą martwego ciągu i przysiadu. To użyteczne uproszczenie, jeśli pamięta się, że nie chodzi o osobne ćwiczenie będące połową jednego i połową drugiego. W zależności od ustawienia można przesunąć akcent w stronę przysiadu albo w stronę zawiasu biodrowego.

• Więcej pracy kolan pojawia się przy niższej pozycji bioder, większym ugięciu kolan i bardziej pionowym tułowie.
• Więcej pracy bioder uzyskasz przy wyższym ustawieniu bioder, mniejszym ugięciu kolan i świadomym cofnięciu bioder.
• Większy udział czworogłowych zwykle wiąże się z uchwytami wysokimi i ustawieniem przypominającym pchanie podłoża.
• Większy udział tylnej taśmy może pojawić się przy uchwytach niskich oraz bardziej zawiasowym wykonaniu.

To ważne przy wyborze ćwiczenia. Jeśli szukasz zamiennika klasycznego martwego ciągu do rozwijania siły w wyproście biodra, trap bar może spełnić tę funkcję, ale niekoniecznie w każdym ustawieniu. Jeżeli natomiast zależy ci na ćwiczeniu angażującym nogi i biodra jednocześnie, z relatywnie prostą nauką techniki, hybrydowy charakter jest zaletą.

High handles i low handles – ta sama sztanga, inny ruch

Wiele sztang heksagonalnych ma dwa poziomy uchwytów. High handles, czyli uchwyty wysokie, pozwalają rozpocząć ruch z wyższej pozycji. Zmniejsza się głębokość zejścia, a wymagania dotyczące mobilności stawu skokowego, bioder i odcinka piersiowego są zwykle mniejsze. To dobry punkt wyjścia dla początkujących, osób wysokich oraz ćwiczących, którzy nie potrafią utrzymać pozycji przy uchwytach niskich.

Low handles wymagają zejścia niżej. Zwiększa się zakres ruchu, a biodra i kolana muszą wykonać więcej pracy. Ten wariant może być bliższy klasycznemu martwemu ciągowi, ale jednocześnie stawia większe wymagania techniczne. Jeśli przy niskich uchwytach zaokrąglasz plecy, tracisz napięcie brzucha albo unosisz biodra przed ciężarem, wyższa pozycja będzie rozsądniejsza.

Aktywacja mięśni a realny cel treningowy

Badania elektromiograficzne mogą pokazywać różnice w aktywacji mięśni, lecz nie należy traktować pojedynczego pomiaru jako kompletnej odpowiedzi na pytanie, które ćwiczenie buduje większą siłę lub masę. Aktywność elektryczna mięśnia, długość serii, zakres ruchu, ciężar, tempo i zdolność do progresji tworzą dopiero pełny kontekst.

W praktyce ważniejsze od samego poziomu aktywacji jest to, czy dane ćwiczenie pozwala regularnie zwiększać obciążenie, utrzymywać powtarzalną technikę i odpowiednio zbliżać serie do zmęczenia. Jeśli trap bar pozwala wykonać więcej jakościowych powtórzeń bez przedwczesnego ograniczenia przez pozycję startową albo chwyt, może być bardzo skutecznym narzędziem budowania siły nóg i bioder. Nie oznacza to jednak, że automatycznie zastąpi klasyczny martwy ciąg w każdym planie.

Siła maksymalna i progresja obciążenia

Trap bar często ułatwia rozpoczęcie ruchu i utrzymanie stabilnej pozycji, dlatego wiele osób może szybko dojść do większych ciężarów niż w klasycznym martwym ciągu. Taki wynik nie powinien być bezpośrednio porównywany kilogram do kilograma. Inna konstrukcja sprzętu, inny tor ruchu i odmienny udział nóg sprawiają, że ciężar podniesiony w jednym wariancie nie jest dokładnym odpowiednikiem ciężaru w drugim.

Jeśli celem jest ogólna siła, trap bar może być głównym ćwiczeniem danego wzorca. Progresję można prowadzić przez zwiększanie obciążenia, liczby powtórzeń, liczby serii albo poprawę jakości wykonania przy tym samym ciężarze. Warto zmieniać tylko jeden główny parametr naraz, aby łatwiej ocenić, czy organizm dobrze toleruje obciążenie.

Klasyczna sztanga ma przewagę wtedy, gdy chcesz rozwijać konkretną umiejętność podnoszenia ciężaru z przodu ciała. Dotyczy to osób trenujących trójbój siłowy, przygotowujących się do określonych testów sprawnościowych albo potrzebujących wysokiej biegłości w klasycznym martwym ciągu. W takim przypadku trap bar może wspierać trening, ale nie zastąpi regularnej praktyki właściwego wariantu.

Trap bar w treningu hipertroficznym

W treningu ukierunkowanym na rozbudowę mięśni trap bar sprawdza się jako ciężkie ćwiczenie wielostawowe dla ud, pośladków i tylnej części ciała. Jego zaletą może być możliwość wykonania powtarzalnych serii bez tak szybkiego pogorszenia pozycji tułowia. Dla części osób oznacza to lepszą kontrolę zmęczenia i łatwiejsze utrzymanie odpowiedniej objętości.

Nie należy jednak zakładać, że trap bar zapewni wystarczający bodziec każdej grupie mięśniowej. Jeśli zależy ci szczególnie na mięśniach kulszowo-goleniowych, warto uzupełnić plan o ruchy z większym udziałem zgięcia w biodrze, takie jak martwy ciąg rumuński. Jeśli priorytetem są czworogłowe uda, przydatne mogą być przysiady, wykroki albo ćwiczenia jednostronne. Trap bar jest narzędziem bazowym, a nie kompletnym planem treningowym.

Zastosowanie w treningu sportowym i ogólnej sprawności

W przygotowaniu sportowym liczy się nie tylko maksymalna siła, lecz także możliwość bezpiecznego powtarzania wzorca pod obciążeniem, rozwijania mocy i dopasowania ćwiczenia do aktualnego stanu zawodnika. Trap bar może być użyteczny w tym kontekście, ponieważ pozwala skupić się na mocnym wyproście bioder i kolan bez tak dużych wymagań związanych z prowadzeniem sztangi przed ciałem.

Można wykorzystać go zarówno w spokojnych seriach siłowych, jak i w pracy wykonywanej z dynamicznym zamiarem, pod warunkiem zachowania kontroli i odpowiedniego doboru obciążenia. Wariant dynamiczny nie polega na szarpaniu ciężaru ani traceniu pozycji kręgosłupa. Każde powtórzenie powinno rozpoczynać się z napięciem, a szybkość ma wynikać z intencji ruchu i możliwości ćwiczącego.

W treningu ogólnej sprawności trap bar bywa też praktycznym rozwiązaniem dla osób, które chcą wzmacniać nogi i biodra, ale nie planują specjalizować się w klasycznym martwym ciągu. Można łatwiej nauczyć podstawowego schematu podnoszenia, kontrolować zakres ruchu i stopniowo zwiększać trudność.

Bilans zalet i ograniczeń sztangi heksagonalnej

Najważniejsze zalety trap bara

• Prostsza nauka podstawowego wzorca – ćwiczący nie musi od początku opanowywać tak precyzyjnego prowadzenia sztangi przed nogami.
• Możliwość bardziej pionowej pozycji – dla części osób ułatwia to utrzymanie napięcia i ogranicza przeciążenie wynikające z nadmiernego pochylenia tułowia.
• Duże zaangażowanie nóg i bioder – trap bar może jednocześnie rozwijać siłę wyprostu kolan i bioder.
• Łatwiejsze dopasowanie do ograniczonej mobilności – zwłaszcza gdy sprzęt ma możliwość użycia wyższych uchwytów.
• Powtarzalność ruchu – zamknięta konstrukcja pomaga utrzymać obciążenie w podobnej relacji do ciała w kolejnych powtórzeniach.
• Przydatność w treningu ogólnym – może pełnić funkcję głównego ćwiczenia siłowego bez konieczności specjalizacji w technice klasycznego martwego ciągu.

Ograniczenia, o których warto pamiętać

• Nie jest automatycznie bezpieczniejszy – zbyt duży ciężar, brak napięcia i agresywne odrywanie obciążenia nadal mogą przeciążać plecy, biodra lub kolana.
• Nie odwzorowuje klasycznego martwego ciągu – inny układ ruchu oznacza, że poprawa wyniku w trap barze nie musi przełożyć się wprost na wynik ze sztangą prostą.
• Może nadmiernie przesuwać akcent na kolana – szczególnie przy niskiej pozycji bioder i mocnym pchaniu podłoża.
• Nie zawsze odpowiada proporcjom ciała – szerokość ramy, rozstaw uchwytów i pozycja stóp mogą być niewygodne dla osób o nietypowej budowie lub ograniczonej przestrzeni ruchu.
• Wymaga odpowiedniego sprzętu – nie każda siłownia ma trap bar, który pozwala wygodnie zmieniać wysokość uchwytów albo zapewnia wystarczająco dużo miejsca.
• Może maskować braki techniczne – łatwiejszy wariant nie powinien zastępować nauki stabilizacji tułowia, pracy bioder i kontroli oddechu.

Kiedy ograniczenia mają większe znaczenie?

Trap bar nie będzie najlepszym wyborem, jeśli jego geometria wymusza pozycję powodującą ból albo uniemożliwia ustawienie stóp w sposób stabilny. Nie należy dopasowywać ciała do sprzętu za wszelką cenę. Zmiana uchwytów, ustawienia stóp lub zakresu ruchu może pomóc, ale jeśli dyskomfort utrzymuje się mimo korekt, lepiej wybrać inne ćwiczenie.

Ostrożność jest szczególnie ważna przy historii urazów kolan, bioder, pleców lub barków. Sam fakt, że ciężar znajduje się po bokach, nie pozwala określić, czy ruch będzie odpowiedni dla konkretnej osoby. Przy utrzymującym się bólu wskazana jest ocena przez fizjoterapeutę lub lekarza, zamiast samodzielnego szukania „bezpieczniejszego” wariantu metodą prób i błędów.

Profile ćwiczących: dla kogo trap bar przynosi największe korzyści

1. Początkujący, którzy uczą się podnoszenia ciężaru

Trap bar jest dobrym wyborem dla osoby, która dopiero poznaje wzorzec przysiadu z obciążeniem, martwego ciągu i wyprostu bioder. Uchwyty znajdują się w bardziej intuicyjnym miejscu, a ciężar nie wymaga tak precyzyjnego omijania kolan. Dzięki temu można wcześniej skupić się na podstawach: napięciu brzucha, stabilnym oparciu stóp, równomiernym nacisku na podłoże i kontrolowanym zakończeniu ruchu.

Najrozsądniej zacząć od wariantu, w którym da się utrzymać neutralną pozycję kręgosłupa bez zrywania z podłogi. Dopiero później warto zwiększać zakres ruchu, obciążenie albo przechodzić do trudniejszej konfiguracji. Trap bar nie powinien być jednak traktowany jako sposób na pominięcie nauki techniki.

2. Osoby z ograniczoną mobilnością

Jeśli ograniczona ruchomość skokowa, biodrowa lub piersiowa utrudnia przyjęcie pozycji startowej ze sztangą prostą, trap bar może ułatwić rozpoczęcie treningu. Wyższa pozycja uchwytów zmniejsza wymagania zakresu ruchu, a ustawienie obciążenia po bokach pozwala znaleźć stabilniejszą pozycję bez nadmiernego pochylania tułowia.

Nie oznacza to, że mobilność przestaje mieć znaczenie. Warto równolegle pracować nad ograniczeniem, jeśli wpływa ono na codzienne funkcjonowanie lub inne ćwiczenia. Trap bar może umożliwić trening w aktualnym zakresie, ale nie zastępuje oceny przyczyny problemu.

3. Ćwiczący, których ogranicza pozycja klasycznej sztangi

Niektóre osoby dobrze radzą sobie z siłą nóg, ale szybko tracą pozycję przy sztandze znajdującej się przed ciałem. Problemem może być nie tylko mobilność, lecz także proporcje kończyn, długość tułowia, budowa bioder albo brak doświadczenia w kontroli toru sztangi. W takim przypadku trap bar może pozwolić rozwijać siłę bez ciągłego powtarzania elementu, który na danym etapie jest głównym ograniczeniem.

To szczególnie przydatne, gdy celem jest ogólna sprawność, masa mięśniowa lub siła użytkowa, a nie wynik w konkretnej konkurencji. Jeśli jednak docelowo chcesz poprawić klasyczny martwy ciąg, warto zachować przynajmniej część treningu przeznaczoną na pracę ze sztangą prostą.

4. Osoby wracające do treningu po przerwie

Po przerwie spowodowanej urazem, chorobą albo dużym zmęczeniem treningowym trap bar może być praktycznym etapem przejściowym. Pozwala stopniowo odbudowywać tolerancję na obciążenie i pracę nóg bez konieczności natychmiastowego wracania do najtrudniejszego technicznie wariantu.

W tym zastosowaniu najważniejsza jest reakcja organizmu w trakcie ćwiczenia i po nim. Brak bólu podczas serii nie zawsze oznacza dobrą tolerancję obciążenia następnego dnia. Zakres ruchu, ciężar i liczba serii powinny być zwiększane dopiero wtedy, gdy poprzedni poziom nie powoduje pogorszenia objawów.

5. Zawodnicy i osoby trenujące klasyczny martwy ciąg

Dla osób zaawansowanych trap bar może być wartościowym ćwiczeniem uzupełniającym. Sprawdza się jako narzędzie do budowania siły nóg, zwiększania objętości bez ciągłego powtarzania tego samego wzorca albo ograniczania zmęczenia wynikającego z pracy ze sztangą przed ciałem. Może też być użyteczny w okresach, gdy chcesz utrzymać trening siłowy, ale chwilowo zmniejszyć wymagania techniczne.

Nie powinien jednak zastępować klasycznego martwego ciągu, jeśli ten jest elementem rywalizacji lub głównym celem planu. W takim przypadku priorytetem pozostaje praktyka właściwego ruchu, a trap bar pełni funkcję pomocniczą.

Jak wybrać między trap barem a klasyczną sztangą?

• Wybierz trap bar jako główne ćwiczenie, jeśli zależy ci na ogólnej sile nóg i bioder, prostszej nauce ruchu oraz większej tolerancji na ćwiczenie w aktualnym zakresie mobilności.
• Wybierz klasyczną sztangę jako główne ćwiczenie, jeśli chcesz poprawiać konkretnie klasyczny martwy ciąg, rozwijać technikę hip hinge albo przygotowujesz się do testu wymagającego tego wariantu.
• Stosuj oba warianty, jeśli masz wystarczającą regenerację i każdy z nich pełni inną funkcję: klasyczna sztanga rozwija specyficzną technikę, a trap bar pozwala zwiększyć pracę nóg i bioder.
• Zmień wariant lub ogranicz zakres, jeśli pojawia się ból, tracisz kontrolę nad pozycją albo konstrukcja sprzętu nie pozwala na stabilne ustawienie.

Najlepszy wybór nie wynika z tego, który wariant jest ogólnie „bezpieczniejszy” lub „bardziej funkcjonalny”. Zależy od celu, budowy ciała, doświadczenia, historii bólu i możliwości progresowania bez pogarszania techniki. Dla jednej osoby trap bar będzie rozsądnym głównym ćwiczeniem siłowym, dla innej jedynie uzupełnieniem klasycznego martwego ciągu.

Najczęściej zadawane pytania (FAQ)

Czy trap bar jest bezpieczniejszy niż klasyczna sztanga?

Nie zawsze. Trap bar często pozwala utrzymać bardziej pionowy tułów i może zmniejszać moment zginający w odcinku lędźwiowym, ale nadal wymaga kontroli ruchu i napięcia tułowia.

Dla kogo martwy ciąg ze sztangą heksagonalną może być lepszym wyborem?

Może być dobrym wyborem dla osób początkujących, wysokich, mających trudności z utrzymaniem pozycji przy klasycznej sztandze lub szukających ćwiczenia łączącego pracę nóg i bioder.

Czym różnią się uchwyty wysokie od niskich?

Uchwyty wysokie pozwalają rozpocząć ruch z wyższej pozycji i zwykle ułatwiają utrzymanie techniki. Uchwyty niskie zwiększają zakres ruchu oraz wymagania wobec mobilności i kontroli pozycji.

Czy trap bar bardziej angażuje czworogłowe uda?

Często tak, ponieważ pozwala na większe ugięcie kolan i bardziej pionowy tułów. Dokładny udział mięśni zależy jednak od ustawienia, wysokości uchwytów i techniki wykonania.

Czy trap bar zastąpi klasyczny martwy ciąg?

Może zastąpić go w treningu siły ogólnej, hipertrofii lub pracy nóg i bioder, ale nie zawsze będzie najlepszym wyborem, jeśli celem jest poprawa wyniku właśnie w klasycznym martwym ciągu.

Źródła

• [1] Journal of Strength and Conditioning Research / PMC – Effect of a Hexagonal Barbell on the Mechanical Demand of Deadlift Performance ↑
• [2] Journal of Strength and Conditioning Research / PubMed – An Examination of Muscle Activation and Power Characteristics While Performing the Deadlift Exercise With Straight and Hexagonal Barbells ↑
• [3] Robert Gordon University Repository – A biomechanical analysis of straight and hexagonal barbell deadlifts using submaximal loads ↑